Szczegóły materiału - Szkoła Filmowa w Łodzi

Klocki

Informacje ogólne:

Identyfikator: Klocki
Typ materiału: Etiuda fabularna
Rok produkcji: 1972
Długość materiału: 00:10:30
Nośnik wyjściowy: taśma 35mm
Kolor: czarno-biały
Dźwięk: udźwiękowiony
Uwagi

Prawa autorskie:

Właściciele:: PWSFTviT

Profil na Filmpolski.pl:

Klocki

Opisy:

Mężczyzna asystuje kobiecie przy ubieraniu się.

Twórcy:

Sekwencje:

Czołówka Czarny tytuł „klocki” na jaskrawym, białym tle.

Sekwencja 1 Kadr silnie prześwietlony, kontury widocznych przedmiotów ulegają zatarciu; proporcje obrazu są zniekształcone, przez co obiekty rozciągają się w pionie. W lewej części kadru stoi krzesło, na którym leżą zmięte ubrania, a w części prawej zwisa z sufitu ciemny krawat w kształcie pętli; u dołu kadru majaczy linia styku drewnianej podłogi z białą ścianą. Po chwili w kadrze pojawiają się ręce, które chwytają za pas i ściągają go w dół, poza kadr. Następnie z dolnej przestrzeni poza kadrowej wyłania się mężczyzna, który z krawatem i butami w rękach podchodzi do krzesła. Bohater zakłada obuwie przy krześle. Zza dolnej krawędzi kadru wysuwają się na pierwszy plan nieostre dłonie, które zostają po chwili opuszczone; ich obecności na ekranie towarzysz muzyczny motyw przewodni: dźwięki gitary. Off: kobiecy głos pyta, czy bohater kupił mleko. Ten odwraca się w stronę kamery i zaprzecza. Off: głos nakazuje się pocałować. Bohater zbliża się do kamery i przesłania znaczną część obrazu, widoczny od klatki piersiowej do ud; ścieżka dźwiękowa: motyw przewodni. Mężczyzna schyla się i znika poza dolną krawędzią kadru. Następnie pięciokrotnie podnosi pochyloną głowę, która każdorazowo znika ponownie w przestrzeni poza kadrowej. Bohater wstaje, odwraca się i podchodzi do krzesła na drugim planie; w kadrze pojawia się tył głowy długowłosej blondynki. Mężczyzna podnosi z krzesła białe damskie majtki i podaje je kobiecie na pierwszym planie; ta prosi o stanik. Bohater ponownie odwraca się i podchodzi do krzesła, a bohaterka wstaje, ukazując tył widocznego od ramion w dół nagiego ciała. Kobieta zakłada majtki, mężczyzna podnosi na moment krzesło, lecz po chwili zawraca i odkłada je. Podnosi z oparcia stanik i podaje go kobiecie. Zaczyna iść w kierunku krzesła, lecz zawraca i pomaga kobiecie założyć stanik. Następnie podchodzi do krzesła po pończochy. Bohater podaje pończochy kobiecie, a ta zniża się, by je założyć. W tym czasie mężczyzna podchodzi do krzesła po koszulę, którą rzuca obok kobiety, po czym opiera dłonie na biodrach, widoczny od klatki piersiowej do kolan. Na moment przerywa się motyw przewodni. Kobieta wstaje i kończy zakładać pończochy, potem ubiera koszulę. Wznowienie utworu muzycznego. Mężczyzna odwraca się i podchodzi do krzesła, podnosi z niego spódnicę, podchodzi do kobiety i rzuca ubranie obok niej, po czym opiera dłonie na biodrach. Przerwanie utworu muzycznego. Bohaterka kończy zapinać koszulę i ubiera spódnicę. Bohater robi kilka kroków w stronę krzesła, po czym staje bokiem do kamery. Kobieta poprawia ubiór, a bohater odwraca się w lewo i wychodzi z kadru; ścieżka dźwiękowa: wznowienie motywu przewodniego. Kobieta siada i pochyla się do przodu, znikając za dolną krawędzią kadru. Cięcie montażowe. Kobieta wyprostowuje się, potrząsa głową i wstaje, po czym przechodzi powoli i ostrożnie na drugi plan. Na chwilę kuca, po czym powstaje i idzie dalej, aż ustawia się w planie pełnym. Na pierwszym planie pojawiają się nieostre zaciśnięte pięści; na drugim planie kobieta okrąża krzesło. Zza dolnej krawędzi kadru wyłania się widoczny od tyłu mężczyzna z nagim torsem. Kobieta odwraca się w stronę kamery i pospiesznie podchodzi do bohatera, aż staje się widoczna wyłącznie od klatki piersiowej do ud. Mężczyzna pyta kobiety, czy kupiła mleko, a następnie nakazuje się pocałować i schyla się, znikając poza kadrem. Kobieta zniża się w spowolnionym tempie; jej twarz przysłaniają włosy. Koniec utworu muzycznego.

Sekwencja 2 Na pierwszym planie stoi łóżeczko z wysokim obramowaniem, w którym śpi niemowlę; na drugim planie bohaterka siedzi na krześle. Kamera wykonuje jazdę w lewo, odsłaniając bohatera siedzącego w głębi kadru. W pewnym momencie w kadrze pojawia się sylwetka postaci siedzącej przy biurku, której plecy całkowicie zasłaniają obraz. Gdy kamera ją wymija, układ przestrzenny ulega zmianie: bohater siedzi teraz przed biurkiem, na którym stoi telefon; w tle widać wieszak na ubrania z zawieszonym płaszczem. Bohater udziela kilku odpowiedzi pozbawionych kontekstu, po czym spuszcza wzrok i milczy przez dłuższą chwilę.

Sekwencja 3 Półzbliżenie: zwróceni w lewo bohaterowie siedzą w jadącym autobusie; ścieżka dźwiękowa: motyw przewodni. Przestrzeń za oknem jest jednolicie biała w wyniku prześwietlenia. Przed nimi, w lewej części kadru, siedzi starsza kobieta w ciemnym ubiorze i nakryciu głowy. Do bohaterów podchodzi kontroler biletów (widoczny od ramion do pasa) i sprawdza bilet mężczyzny. Następnie szturcha w ramię odwróconą do okna bohaterkę i zabiera jej bilet. Starsza kobieta przemawia do konduktora, który wychodzi na chwilę z kadru, a następnie wraca i oddaje bilet. Bohaterka wstaje, przeprasza bohatera i wychodzi z kadru. Drzwi autobusu otwierają się i bohaterka wychodzi.

Tyłówka Czarne napisy na jaskrawym, białym tle: 1. scenariusz muzyka realizacja: bogdan górski 2. zdjęcia: krzysztof ordon 3. występują: janina góral, leszek stańczak 4. montaż: nelli binkiewicz; dźwięk: tadeusz pałczyński, marek targowski 5. kierownik grupy zdjęciowej: mieczysław mękarski 6. opieka: wanda jakubowska, mieczysław jahoda 7. pwsftv i t 1972 Po napisach kadr pozostaje czarny do końca etiudy (10:57).

Słowa kluczowe:

AUTOBUS
NAGOŚĆ
NIEMOWLĘ
PĘTLA
POCAŁUNEK
PRZESŁUCHANIE
ROMANS