Szczegóły materiału - Szkoła Filmowa w Łodzi

Szkic do sześciu części

Informacje ogólne:

Identyfikator: Szkic_do_szesciu_czesci
Typ materiału: Etiuda fabularna
Rok produkcji: 1973
Długość materiału: 00:12:57
Nośnik wyjściowy: twardy dysk
Kolor: czarno-biały
Dźwięk: udźwiękowiony
Uwagi

Prawa autorskie:

Właściciele:: PWSFTviT

Profil na Filmpolski.pl:

Opisy:

Groteskowa etiuda o wchodzeniu młodego mężczyzny w dorosłość. Zafascynowany prozą Dashiellla Hammetta bohater jest metaforą buntu przeciwko konwenansom - pozostaje obojętny wobec swojej dziewczyny i nie reaguje na pretensje sąsiadów. W ostatnich scenach towarzyszy profesorowi podczas spaceru, w trakcie którego znajdują zamarzniętego zająca, a chłopak próbuje nauczyć się gwizdać.

Twórcy:

Sekwencje:

Sekwencja 1 Dwóch mężczyzn - jeden starszy w okularach i w czapce, drugi młodszy, stoi przed kamienną ścianą, przy której jest tabliczka z napisem „Wejście”. Starszy mężczyzna zwąca się do towarzysza i informuje - pokazując na napis - że będzie już wchodzić i dodaje, że będą rozdawać prezenty. Proponuje mu wejście, ale ten odchodzi bez słowa. Plansza z napisem „Szkic do sześciu części”. Z offu słychać dzwonienie dzwonkiem do drzwi i pukanie w drzwi.

Sekwencja 2 Młody mężczyzna wychodzi z mieszkania na korytarz w bloku czytając książkę - „The Thin Mann” (pl. „Papierowy człowiek” Dashiella Hammetta. Energiczna jazda kamery w prawo - obok stoi mężczyzna w futrzanej czapce, który wskazuje chłopakowi kartki trzymane w dłoni i poleca, by przepisał to dwanaście razy i wysłał do swoich przyjaciół - inaczej spotka go nieszczęście. Podaje mężczyźnie jedną kartę. Ten opiera się o ścianę i zaczyna czytać. Po chwili próbuje coś powiedzieć, ale mężczyzna w czapce chodzi po korytarzu recytuje fragment „Kociej kołyski” Kurta Vonneguta. Wchodzi na pierwszy stopień schodów. Młody mężczyzna mówi, że nie ma przyjaciół. Mężczyzna w czapce mówi, że spotka go nieszczęście. Mężczyzna w czapce podnosi butelkę z mlekiem i zabiera ją. Chłopak proponuje, że wyśle tekst do mężczyzny, ale ten się nie zgadza. Powtarza, by ten przepisał ją dwanaście razy i wysłał do przyjaciół, a następnie kieruje się na schody. Chłopak składa kartkę i chowa ją do książki. Wchodzi z korytarza do pokoju. W pokoju staje przy łóżku i opiera się o ścianę. Spod kołdry na łóżku wygląda ciemnowłosa młoda kobieta. Pyta o to, kto przyszedł. Chłopak odpowiada, że inkasent. Dziewczyna pyta, czy już poszedł. Chłopak czytając książę odpowiada, że tak. Chłopak patrzy na dziewczynę. Dziewczyna nazywa go świnią i mówi mu, że było jej dobrze. Chłopak nic nie odpowiada. W kolejnym ujęciu mężczyzna siedzi na skraju łózka i czyta książkę. Kobieta siedzi obok i obejmuje kolana ramionami. Opowiada, że miała sen, w którym była komputerem, który ktoś zapomniał zaprogramować. Mężczyzna przygląda się partnerce. W kolejnym ujęciu kobieta leży w łóżku, przygląda się mężczyźnie czytającemu książkę. Mówi, że kiedyś podrywał ja inkasent. Mężczyzna patrzy na nią i pyta, jak wyglądał. Kobieta mówi, że przecież go widział. Mężczyzna sięga po książkę, która leży obok i mówi, że widocznie to był ktoś inny. Wstaje z łóżka. Mężczyzna siedzi z książką na tle okna. Z offu narrator czyta fragment książki Hammetta. Czytający mężczyzna mieszka herbatę, która stoi na stoliku obok. Dzwoni dzwonek do drzwi, ale mężczyzna nie reaguje. Podchodzi do niego kobieta z płaszczem i torebką w ręce. Przysiada obok niego. Mężczyzna nie zwraca na nią uwagi, wyjmuje z kubka cytrynę i zaczyna ją jeść. Kobieta całuje go w policzek. Mężczyzna nie reaguje. Kobieta odgarnia mu grzywkę i całuje w czoło. Mężczyzna nadal nie reaguje. Kobieta żegna się i wychodzi. Mężczyzna podnosi wzrok i patrzy za wychodzącą, ale nic nie mówi. Odkłada cytrynę na spodek. W kolejnym ujęciu ciemnowłosy mężczyzna z wąsami jedzie windą, w jednej ręce trzyma wieszak z kostiumem św. Mikołaja i worek w drugiej. Odjazd kamery. Mężczyzna przegląda się w lustrze wiszącym na ścianie windy. Opiera się o ścianę. Ponowne ujęcie młodego mężczyzny siedzącego przy oknie z książką Hammetta. Wstaje i odkłada książkę na krzesło. Narrator z offu nagle ucina czytanie książki.

Sekwencja 3 Młody mężczyzna, który wcześniej czytał książkę stoi w windzie razem z mężczyzną z kostiumem. Mężczyzna pyta, czy jedzie na dół i wciska przycisk. Najazd kamery na mężczyznę z wąsami, który opowiada, że ze swojego okna widzi balkon chłopaka. Zwraca uwagę, że wczoraj widział go na balkonie nago. Na chłopaku nie robi to wrażenia. Mężczyzna wyjmuje pastorał spod kostiumu i przekłada go do drugiej ręki. Po chwili milczenia chłopak mówi, że ma tam ogórki. Mężczyzna powtarza ironicznie słowo „ogórki”. Winda zatrzymuje się, wchodzi do niej młoda kobieta w stroju ekspedientki z trzema dużymi bochnami chleba. Powolny odjazd kamery od postaci. Mężczyzna znów zaczepia chłopaka mówiąc, że jego balkon wychodzi na południe. Chłopak milczy, wyciąga czapkę z kieszeni i zakłada ją, patrząc na mężczyznę. Całą trójka w milczeniu jedzie widną. Dźwięk z offu: Gwizd lokomotywy.

Sekwencja 4 Młody mężczyzna z windy stoi przed budynkiem i pali papierosa, nieopodal niego stoi młoda, modnie ubrana blondynka. Postacie stoją na białej płachcie imitującej śnieg, Słychać szum wiatru. Mężczyzna zerka na dziewczynę. Za nimi przechodzi inkasent w stroju św. Mikołaja. Zatrzymuje się pomiędzy nimi. Upuszcza worek. Podnosząc go, gubi prezent, który ląduje u stóp chłopaka. Dziewczyna odchodzi. Mężczyzna patrzy za nią, zakłada czapkę i również odchodzi. Prezent zostaje na ziemi.

Sekwencja 5 Dwie postacie idą szczytem ośnieżonej skarpy - chłopak i mężczyzna w okularach z pierwszej sekwencji. Dźwięk z offu: skoczna muzyka orkiestrowa. Plan totalny: postacie idą polem, na którym leży trochę śniegu. Towarzysz chłopaka kręcony w półzbliżeniu - pokazuje coś przed siebie i mówi „odważny”. Rusza dalej. Chłopak, kręcony w półzbliżeniu idzie dalej za nim i mówi „martwy”. Mężczyzna patrzy w ziemię i mówi, że zamarzł jak słup. Ujęcie nieruchomego, zamarzniętego zająca siedzącego na trawie. Chłopak zwraca się do zająca i mówi mu, że zaparzył się w niewłaściwą stronę. Mężczyzna dodaje, że może miał zawał serca. Plan ogólny: mężczyźni kucają na trawie, pomiędzy nimi jest zając. Chłopak zwraca się do niego fragmentem „Lulaj mój koteczku…” z „Kociej Kołyski” Kurta Vonneguta. Po zakończonej recytacji wstaje i odchodzi. Mężczyzna ogląda się za nim.

Sekwencja 6 Chłopak i mężczyzna idą dnem wąwozu. Chłopak zwraca się do mężczyzny per „profesorze” i pyta, czy umie gwizdać. Profesor odpowiada, że nie wie, ale dawniej umiał. Chłopak demonstruje, jak on potrafi gwizdać. Zatrzymują się. Profesor mówi, że trzeba dmuchać, a nie wciągać. Ruszają dalej - chłopak próbuje gwizdać. Po chwili profesor dołącza do tych prób, ale mówi, że dawno nie gwizdał. Chłopak mówi, że chodziło mu o coś innego. Demonstruje świst. Profesor mówi, że tak nie umie, ale dodaje, że nie każdy musi i że nie warto. Na polu zwróceni tyłem do siebie stoją młody mężczyzna i profesor, każdy z nich próbuje gwizdać. Słychać świst wiatru. Młody mężczyzna i profesor stoją przed kamienną ścianą z tabliczką z napisem „Wejście”. Podobniej jak w sekwencji 1 profesor mówi, że musi już iść i pyta, czy mężczyzna wejdzie z nim. Najazd kamery na mężczyznę - robi krok w bok, ale obraca się w stronę profesora. Mówi, że nie pójdzie, bo już tam był. Ujęcie polany zasypanej śniegiem, na horyzoncie widać las.

Tyłówka Plansza z napisem 1. scenariusz i reżyseria Piotr Szulkin III r. Zdjęcia Tadeusz Kośmider III r. Grają Marek Frąckowiak III r H. Kluba K. Niedzieski W. Kiełczewski, A. Zielińska, K. Janka montaż: N. Binkiewicz dźwięk T. Pałczyński kierownik produkcji K. Matczak opieka W. Jakubowska M. Jahoda PWSFTviT 1973 Dźwięk z offu: muzyka orkiestrowa

Słowa kluczowe:

BUNT
CHŁOPAK
HAMMETT, DASHIELL (1894-1961)
KOBIETA
MŁODY MĘŻCZYZNA
PROFESOR
SĄSIAD
WINDA
ZAJĄC
ZIMA